B. Aşuba
“Saria Lakoba’nın ve tüm baskı altındakilerin anısına ithaf edilmiştir”
Tuval üzerine yağlıboya, karışık teknik, 60×80, 2019
Sovyet Abhazya devlet adamı Nestor Lakoba’nın eşi Sariya Ahmedovna Lakoba, “halk düşmanı” ilan edilen kocasının adını itibarsızlaştırmak zorunda kaldığı NKVD hapishanesinde azmi ile tanınır.
… Beria’nın Lakoba’ya gösterdiği Abhazya’nın Gürcüler tarafından yerleşim planı nedeniyle ciddi şekilde tartıştılar. Nestor, “Anca cesedimi çiğinerseniz olur !”diyerek bu planları dehşet içinde reddetti. Aynı akşam gitmişti: Abhazya lideri, Beria’nın evinde bir akşam yemeğinde, sözde uzlaşma için, ikincisinin annesi ve karısı tarafından zorla sürüklendiği yerde zehirlendi. Daha sonra otopside potasyum siyanür zehiri de belli olacak.
Lakoba’nın hayatını kaybettiği haberi eve geldiğinde Saria’nın acısı sınır tanımadı. Çığlık attı ve saçlarını yoldu, oğlunu tuttu ve ona “Stalin yoldaş” ın onlara yardım edeceğinden korkmamasını fısıldadı. Uzun bir süre, aile dostunun kocasına ne olduğu hakkında hiçbir şey bilmediğini düşündü. Ancak Nestor’a veda ettiği tüm günler boyunca, merhumun cenazesi bulunduğu tabutun yerleştirildiği Abhaz Dram Tiyatrosu’na binlerce insan geldiğinde ve dünyanın her yerinden yüzlerce taziye telgrafı bizzat kendisine getirildiğinde, “Stalin Yoldaş” dan haber yoktu… Lakoba’nın cenazesinden bir ay sonra onun hakkında kötü söylentiler yayılmaya başladı, portreleri her yerden kaldırıldı, sonunda tutuklamalar başladı …
Nestor ile birlikte en yakın akrabalarının tümü halk düşmanı ilan edildi. 1937 sonbaharında, “13 Lakobist” davasının ilerleyişini yayınlayan radyolarda tüm cumhuriyet dondu. Sanıkta Mihail ve Vasily Lakoba, Konstantin Inal-Ipa, Mihail Çalmaz, Vladimir Ladaria ve Nestor’un diğer arkadaşları ve ortakları vardı. Hepsi daha sonra vacımasızca infaz edildi. Ve eşleri ,çocukları onları takip edecek – biri ölecek, biri hayatını hapishanelerde geçirecek … Sariya 1937 Ağustos ayında tutuklandı… NKVD’nin zindanlarında Sariya, en vahşi işkence ve tacizlerle yüzleşmek zorunda kaldı. Bir ceza hücresine yerleştirildi, kardeşlerinin önünde işkence gördü, sonra onun önünde kardeşleri işkence gördüler. Bu, Saria’dan Nestor’un Stalin’e karşı bir komplo hazırladığına dair bir itiraf almasına yardımcı olmayınca, Saria’yı oğlu Rauf ile karşı karşıya getirdiler. Çocuk, annesinin gözü önünde dövüldü. Adile Abbasoğlu bu konuda şöyle yazıyor:
Kurtar beni anne, diye yalvardı. “Ne derlerse söyle. “Sabırlı ol oğlum,” diye yanıtladı Saria, “sabırlı ol… Baban temiz bir adamdı. Ve gitmemize izin vermeyecekler… Zaman geçti, ancak Saria’dan kocasını suçlayan tüm kanıt elde etme girişimleri boşunaydı. Yılanlar bile kullanıldı: Sarya’nın onlardan ölesiye korktuğunu bilen müfettişler, onun ceza hücresine birden fazla yılan fırlattı. Saria’nın yürek burkan feryatları tüm kameralar tarafından duyuldu. O sırada “Şuurunu kaybetti ” diye yazıyor Adile Abas-oğlu .O da tutuklandı ve komşu hücrelerden birinde tutuldu. – Ağlamaya devam etti ve bazen deli gibi güldü ya da birine kızdı, bağırdı. Bu tür saldırılardan sonra boğazı kanıyordu (akciğerleri söküldü). Kısa süre sonra hemoptizi ile hapishane hastanesine kaldırıldı. Hastalar ellerinden geldiğince ona baktılar, doktor onun acısını biraz olsun hafifletmek için gizlice iğneler yaptı. Artık kalkacak hali yoktu Sarya’nın ,yatakta yaşlı bir kadın gibi yatıyordu .
16 Mayıs 1939’da Tiflis’teki Ortaçala hapishanesinin hücrelerinden birinde ölümün döşeyindeydi. Bir müfettiş ona kağıtlarla geldiğinde ve kocasının Stalin’e ihanet ettiğine dair belgeleri imzalamasını emrettiğinde, Saria ayağa kalktı, eğildi ve kağıtların üzerine kan tükürerek ve sadece “İşte sonsuza kadar imzam” dedi.
Tek oğlunu korkunç bir kader bekliyordu. Rauf Lakoba hüküm giydi ve sıkı bir rejim kampına gönderildi (14 yaşındaydı). Birkaç yıl sonra Beria’ya, okumak ve çalışmak istediğini söyleyerek anavatanına dönmesine izin verilmesini istediği bir mektup yazdı. Beria, “Yılan Rauf”un hâlâ hayatta olmasına çok kızmıştı ve gencin kamptan bir an önce çıkarılmasını ve soruşturmaya devam edilmesini talep etti.
Rauf’tan her sorguda anne ve babasını yeniden “halk düşmanı” olarak tanıması istendi, ayrıca basında ve radyoda onları suçlaması teklif edildi ve bunun için kendisine müebbet vaat edildi. Rauf kabul etmedi, ardından işkence başladı. Bir versiyona göre, bu tür bir işkenceden sonra bilinci yerine gelmeden öldü. Bir başkasına göre Rauf Lakoba 28 Temmuz 1941’de infaz edildi…”
Son zamanlarda, Rauf Lakoba’nın Lakoba ailesinden diğer genç erkeklerle – Nikolai Lakoba-Grigolia ve Tengiz Lakoba – Moskova’daki sözde Kommunarka atış poligonuna gömüldüğünün güvenilir bir şekilde bilindiği koşullar ortaya çıktı. Hepsi karşı-devrimci bir örgüte katılmakla suçlanarak 1937’de tutuklandı ve 1941’de kurşuna dizildi.
Yazar Fazıl İskender, Abhazya’da 75. doğum günü kutlamasında Saria hakkında şu sözleri söyledi: “Onu ülkemizin, sadece Abhazya’nın değil, tüm Rusya’nın en büyük kadını olarak görmemizi kimse engelleyemez, çünkü onun en büyüğü işkence tarihsel bir gerçektir. Ve kocasına sadakatini, hayatının gerçeğine sadakatini kendi hayatından üstün tuttuğu tarihi gerçeği … Bana öyle geliyor ki Abhazya bu en büyük kadın için bir anıt dikmeli. Bu anıt Abhazya’da hala yok.”
