Abhazya’nın Girtsha ve Didripş dağlarının eteklerinde, üzüm çeşitleriyle Abhazya’da ve ötesinde ünlü olan geniş dağ köyü Açandara yer almaktadır. Didripş Dağı’ndaki Açandara yakınlarında, çok eski zamanlardan beri, gelişmiş bir ritüele göre, batıl inançlı yerel halkın bir tür kurban töreni gerçekleştirdiği, “burada yemin eden kişinin haklı kabul edildiği için, tüm ciddi meseleler için arınma yemini ettiği” bir pagan tapınağı bulunuyordu. Bölgenin en önemli mabetlerinden biri olan bu yapıda, Çiçba’nın Açandar sülaleden gelen bir nesil rahip hizmet vermiştir. 19. yüzyılın sonlarında bu yerleri ziyaret eden Arkeolog P. Uvarova, Didripş’i şu şekilde tanımlıyor:
“Karşımızda, Cbarta Nehri kıyısında, rüyalarda bile görülmesi zor büyüklükte üç çınar ağacı var: Bunlardan en eskisi, içi boş, ama görünüşte tamamen taze, beş karış kalınlığında. Ama işte ağaçlarla çevrili ilk platform… – kutsal bir ağaç – gürgen, yerel halk tarafından saygı duyulan ve bugün bile… Abhazların altında yemin ettikleri… Yemin eden kişi ağaca yaklaşır, yanında bulunan metal bir kaba bir parça kuru çubuk koyar ve yemin sözlerini söyler, sonra hızla uzaklaşır, ağaçtan uzaklaşır ve ertesi sabaha kadar ormanın çalılıklarına doğru gider, çünkü yeminden sonra sadece bir insanla değil, hayvanlarla bile görüşmemesi gerekir.”
Ancak Açanderliler için en önemli buluşma noktası, köyün merkezinde bulunan ve bugün hala 35 metre yüksekliğe ulaşan 600 yıllık dev bir çınar ağacının bulunduğu Midaradva korusuydu ve dev ağacın oyuğunun çapı 4 metreyi aşıyordu. At sırtında veya arabayla bir kişi rahatlıkla bu çınar ağacının oyuğuna girebilir, kötü havalarda bir düzineden fazla kişi sığınabilir. Yerel hatipler, ilk Açandar eğitimcilerinden biri olan İlya Çamagua da dahil olmak üzere, kamusal kutlamalar sırasında bu ağacın altında gösteriler yaparlardı ve Sergo Ordjonikidze, ilk Rus devrimi günlerinde burada köylü mitingleri düzenlerdi. Kör şair ve hiciv yazarı Jana Açba da çınar ağacının gölgesinde birden fazla kez gösteri yaptı. Abhaz halk çalgısı olan aphartsa’yi çalarak şarkılarında yerel soyluların, prenslerin ve çarlık memurlarının ahlakını eleştirdi..
Jana Açba’nın Sergo Ordjonikidze ile yakın bir tanışıklığı olduğu bilgisi var. Kendisiyle hem Açandara’de hem de Gudauta bölgesindeki diğer yerlerde görüştü. Yaşlıların anlattıklarına göre, Sergo Jean’in şarkılarına her zaman hayranlık duyardı ve bazen bir şarkıda kimin alay konusu olması gerektiği konusunda ona tavsiyelerde bulunurdu. Jana Açba 1917 yılında 70 yaşındayken sürgünde öldü. Hiciv sanatçısının imajı, uzun süre emekçi halk tarafından minnetle anıldı. Abhazya’da Sovyet iktidarını kurma mücadelesi sırasında, köyün yaşlılarının aktardığına göre, Açandara köyünde oluşturulan Kiaraz müfrezelerinden biri, dinlenme ve askeri seferler sırasında Can Açba’nın bestelediği hiciv şarkılarını seslendirmiş. Bu savaş gerilla birliğinin başında, tarih bilimleri adayı B. E. Sagaria’ya göre Sergo Ordjonikidze ile tanışan Batisa ve Alias Chamagua bulunuyordu. Daha sonra onun etkisiyle Alias Çamagua devrimci oldu ve 1918 yılında Bolşevik Partisi’ne katıldı. Sovyet iktidarının ilk günlerinden itibaren Alias Çamagua, Abhaz köyünde sosyalist inşanın aktif katılımcılarından biri oldu. 1929 yılında Açandara köyünde E. Hagba, A. Tsarguş ve diğerlerinin önderliğinde küçük bir kolektif çiftlik olan “Ritsa” kuruldu ve beş yıl sonra Açandara köyünün tüm sakinleri artık tarım kooperatifinin üyesiydi. Vatan Savaşı sırasında köyün çok sayıda ihtiyar, eski avcı ve çobanı, ileri yaşlarına rağmen, Kafkas geçitlerinde faşist dağ-alp birlikleriyle çarpışan birliklerimize kılavuzluk etmişlerdir. Kadınlar ve çocuklar kolhozda yaşlılarla birlikte çalışarak düşmana karşı ortak mücadeleye katkıda bulunuyorlardı.
