JOHN DZIDZARIA. Kuzenim bir Gürcü ile evliydi. Savaşın tüm “cazibelerini” Suhum’a aktardı. Zaferden birkaç ay sonra Poti’den geldi. Oturup konuşuyoruz. Birden bana soruyor: – John Dzidzaria’yı tanıyor muydunuz? Onu sadece tanımıyordum, birlikte büyüdük, 1 No’lu yatılı okula gittik. 15-16 Mart’ta neredeyse tamamen ölen ünlü “Babadu” grubunda savaştı. Birçok kez cephede karşılaştık. Ölmediğini bile duydum, ama yakalandı … Öykü Violetta: – Bir mahkum olan John, halka açık bir şekilde idam edilmek üzere Yukarı Kelasur’daki Gürcü bir muhafızın cenazesine getirilir. Onu ölünün tabutuna götürürler ve diz çöküp tövbe etmesini isterler. John sessizce tabutun önünde diz çöktü, yeri öptü, aniden tabutu devirdi, ayağa kalktı ve bağırdı: – Siz piçler, bilin ki Abhazlar sadece anavatanına ait toprakları öptüğünde diz çöküyor !! Kalabalığın içine doğru koştu. Öfkeli bakışlarından ve çığlığından kadınlar düşmeye başladıbayılma, insanlar dağılmaya başladı. Üzerine yığılıp bahçeye çıkardılar. Bütün şehir Abhaz savaşçısının şehadetinden bahsetti. Bilinçli Gürcüler dedi ki: “Buradan ne kadar erken ayrılırsak bizim için o kadar iyi. Eylemi, adı ve soyadı ağızdan ağza geçti. Savaştan sonra, John’u savaştan önce tanıyan biri benimle çalıştı. Akrabalarının onu nasıl geçtiğini anlattı: – Saldırı sırasında şehre girdi, gece akrabalarına geldi (Gürcülerdi). Ertesi sabah teslim ettiler. Saygıdeğer,ölümü bir erkek gibi kabul eden askerlerimiz, düşmanın ayaklarının altından yere yığıldı. Abhazların özgürlükleri için sonuna kadar savaşacaklarını ölümleriyle bile gösterdiler !!! John Dzidzaria tarafından temsil edilen insanlar asla diz çökmeyecek !!! Korkusuz savaşçılarımıza sonsuz hafıza !!!
Kaynak A.Kobahiya
