“Vatan”
İster barış zamanında, ister kendi anavatanından sürgün zamanlarında, atalarının mezarlarından ayrılmak zordur.
İstesem de istemesem de gerçeğin ve kökenimin arayışı içinde aklım, kalbim ve ruhum beni tarihi vatanıma, Apsny’ye götürdü. Abhazya’ya geri dönüş için gitmenin önündeki en büyük engel, akıl ve kalp arasındaki sürekli mücadelesidir.
Akıl der ki: “Bu senin evin, sen burada doğdun, baban burada yaşadı, bu evi deden yaptı, büyük büyükbaban bu topraklara gömüldü, arkadaşların burada yaşıyor, Apsny’da yaşadığın zaman çoktan geçti , şimdi iyi yaşamalısın ve doğduğun yerde kalmalısın.”
Kalp diyor ki: “Sen burada bir yabancısın, memleketin Apsny, atalarının mezarları yabani otlarla büyümüş. Atalarınız zorla kovuldu, eve dönmelisiniz, çünkü babalarınız tüm yaşamları boyunca bu günü hayal ettiler, bugün olmasına rağmen “Sırf burada kendini iyi ve rahat hissettiğin için unutuyormuş gibi yapıyorsun. Ama kendini ve torunlarını kandırıyorsun . Zaman gelecek ve sen olmayacaksın, torunların unutacak. Adları yabancılar arasında eriyip gidecekler ve Apsnı onlar için bir yabancı olacak, çünkü başka dille konuşacaksınız,kanınız başka milletin kanı ile karışacak ve Apsnı sizin için bir yabancı memleket olacak .
Ve torunlarına, evlerine, ocaklarına, Apsny’lerine dönmelerini miras bırakan atalarınızın ahdini unuttuğunuzda, ruhunuzda dayanılmaz bir acı olacak.
İlk adımı atmak çok zor, çok zor. Belki de kadim memleketimizin ruhunun yüreklerinde parladığı mahacirler beni daha iyi anlayabilirler. Geçici bir taşınmadan bahsetmiyoruz, vatanınızda sonsuza kadar kalmaktan bahsediyorum, yani öldükten sonra bile atalarınızın topraklarında yatmak zorunda kalacaksınız. Burada, tanıdığım ve tanıdığım, birlikte büyüdüğüm ve beni büyüttüğüm herkes yaşıyor ve başka bir dünyaya gitti.
153 yıl sonra, ailemden sonsuza kadar Apsny’ye taşınmaya karar veren ilk kişi olacağım. Bedenim öldükten sonra köyümde sevgili ve yakınlarımın yanında yatmasın ama bu konuda vatanım benim için daha değerlidir. Ve belki 153 yıl sonra, torunlarım, Yüce Allah’ın izniyle beni minnetle anarlar ve şöyle derler: “Atamız, bir zamanlar kendi yurdu Apsnı’dan sürgün edildi ama topraklarına geri döndü ve onun sayesinde bizde Anavatanımızdayız “.
* A.B.A-ABAZA *
