K. D. Maçavarnani şöyle yazdı: “Abhazlar topraklarını, vatanlarını sevdiler mi? Evet sevdiler, sürgün edilirken
bir avuç dolusu vatan topraklarını torbalar içinde Türkiye’ye götürdüler, onunla yabancı bir toprakta bir mezara yatarız diye .
Bir görgü tanığı Taras Açba, Abhazların 1879 baharında “her şeyin hazır” olduğu Pshu’dan tahliyesi hakkında şunları söyledi: “Pshu köylüler anavatanlarına ne kadar şefkatle veda ettiğini görmek korkunçtu. Sabahtan akşama kadar kadın ve çocukların yürek burkan feryatları duyuldu; hüzünlü veda yemekleri ve ölüler için anma törenleri ,evlerde ve mezarlıklarda haftalarca devam etti.
Sürgün edilenlerle vedalaşmak için her yerden misafirler ve arkadaşlar geldi…
Hüzünlü kır saçlı yaşlı adamlar, atalarının mezarları arasında dolaşıp onlara veda etti, babalarının ve dedelerinin diyarını sonsuza dek terk etti … Atlarını satmak istemeyen katı biniciler,
sahiplerini defalarca ölümcül tehlikelerden kurtaran, onları ormana götürüp ve çok sevdikleri canlıları kulaklarının altından kurşunla öldürdüler.
Bir grup Suhum’a doğru ilerlediğinde bir çığlık ve feryat duyuldu. Giden de uğurlayan da bağırdı, ağladı.Mayıs ayının ortasında (1879), Pshu’da tek bir Abhaz kalmamıştı, Abhazlar ayrılmadan önce tüm evleri ve binaları ateşe verdiler … “.
