Manuçar Şervaşidze’nin oğlu. Keleş Bey, çocukken Müslüman olduğu İstanbul’a rehin alındı. 1770’lerde kendi topraklarında iktidarı ele geçirmek amacıyla Abhazya’ya döndü. Keleş-Bey, Türk askerlerinin yardımıyla amcası Zurab Şervaşidze’yi devirmeyi ve Abhazya’daki ilkel tahtını ele geçirmeyi başardı.
Keleş Bey, devlet iktidarını güçlendirmeye yönelik aktif girişimleri ve doğuda Abhazya’nın sınır komşusu olan Megrelia prensliğine karşı verdiği mücadele ile biliniyordu. 1802’de Türkiye’nin desteğine güvenerek, Karadeniz kıyısındaki Megrelian kalesi Anaklia’yı ele geçirdi. Megrelia 1803’te Rus İmparatorluğu’nun bir parçası olduktan sonra, Şervaşidze, Abhazya’nın Osmanlı Türkiyesi ile parçalanmasına yol açan Rusya ile daha yakın ilişkiler (ilişkili ilişkiler) aramaya da çalıştı. Abhazya’nın Rusya ile yakınlaşmasından endişe duyan Türk liderliği, Keleş Bey’i zorla iktidardan çıkarmaya çalıştı, ancak başarısız oldu. Sonunda Türkler, Şervaşidze’nin 2 Mayıs 1808’de babasını zehirleyen ve Abhazya’nın yeni hükümdarı olan oğlu Aslan Bey ile anlaşmaya girerek Şervaşidze’yi devirdi.
Abhazya hükümdarının farklı evliliklerden birçok çocuğu vardı (ilk karısı Prenses Mariam Dzapş-İpa, ikincisi Prenses Rabia Marshan, üçüncüsü Katuala İnal-İpa idi, ayrıca еvlilik dışı çocukları vardı).
Oğullar: Aslan-bey, Safar Ali-bey, Mehmed-bey, Hasan-bey, Batal-bey, Tahir-bey (Tahir-bey), Rostom-bey, Zekir-bey, Süleyman-bey, Halil-bey.
Kızları: Naftanna-khanum, Selmagina-khanum, Gamedina-khanum, Rabia-khanum, Rosta-khanum, Nazifa-khanum.
